RZEŹBA

Główny zarys rzeźby Beskidu Sądeckiego powstał w trzeciorzędzie. Po zakończeniu ruchów górotwórczych w miocenie nastąpiły w pliocenie dwukrotnie okresy podnoszenia i denudacji czyli zrównania powierzchni.
Z tegoż też okresu pochodzi dzisiejszy układ grzbietów i dolin. Wypiętrzanie obszaru trwało cały plejstocen i trwa nadal.
Cechą charakterystyczną Beskidu Sądeckiego jest młodość rzeźby będąca efektem wciąż zachodzących procesów modelujących powierzchnię ziemi. Wśród nich dominują powierzchniowe ruchy masowe zachodzące
z największą intensywnością w obszarach lejów źródłowych prowadząc w konsekwencji do rozcinania i obniżania głównych grzbietów. Pasma Radziejowej i Jaworzyny mają kształt wysokich wałów rozciętych dolinami głębokimi na 400 do 600 m., o zboczach stromych, nachylonych 20 do 40 stopni, zaczynającymi się głębokim lejami źródłowymi o charakterze osuwiskowym. Osuwiska są elementem zaczynającym się w krajobrazie tego obszaru. Najciekawsze spośród nich znajdują się w rezerwacie Baniska, na stokach Makowicy nad Rytrem, w pobliżu kamienia Kingi, na Wiecznych Dziurach.

KLIMAT

Ze względu na znaczne urozmaicenie rzeźby Beskid Sądecki charakteryzują zróżnicowane, zarówno w pionie jak i w poziomie, warunki klimatyczne. Efektem różnic wysokości dochodzących do 900 m. jest, podobnie jak w całych Karpatach, występowanie pięter klimatycznych. Najniżej, do 600-650 m. npm. sięga wyznaczane przez izotermę roczną 6°C, piętro umiarkowanie ciepłe. Kolejną strefą sięgającą do wysokości ok. 1100m. npm., wyznaczaną przez średnią roczną temperaturę 4°C, jest piętro umiarkowanie chłodne. Powyższej występuje piętro chłodne z izotermą roczną 2°C.
Najcieplejszym miesiącem w roku jest lipiec, najchłodniejszym styczeń. Wiosna rozpoczyna się w dolinach 11 do 15 dni wcześniej niż w szczytowych partiach gór. Początek zimy przypada w obszarach graniczących z Kotliną Sądecką na pierwszą dekadę grudnia natomiast w wyższych nawet na pierwszą dekadę listopada. Wymienione terminy to także okres pojawiania się pokrywy śnieżnej. Zanikanie rozpoczyna się od stoków południowych oraz dolin i przypada na marzec, wyżej w górach na kwiecień. Liczba dnia z pokrywą śnieżną waha się od 63 do 154. Częstym i niekorzystnym zjawiskiem w Beskidzie są wczesnojesienne i późnowiosenne przymrozki potęgowane przez inwersję. Obszar Popradzkiego Parku Krajobrazowego charakteryzują korzystne warunki solarne. Latem słońce świeci średnio przez 6,2 do 6,6 godziny, zimą przeciętnie ok. 2 godziny.
Opady atmosferyczne wykazują wyraźną zależność od wysokości. Roczna suma opadów w partiach przyszczytowych wynosi ok. 1000 mm natomiast poniżej w osłoniętych dolinach 750-800 mm. Najbardziej deszczowym miesiącem jest lipiec, najmniej opadów przypada na okres zimy.
Układ dolin wyznacza główne kierunki wiatrów z południa na północny- zachód. Większość z nich należy do ciepłych wiatrów typu fenowego, występujących najczęściej w okresie zimy i wiosny. Lokalną odmianą tego typu wiatru jest wiejący doliną Popradu wiatr ryterski.

WODY

Obszar Popradzkiego Parku Krajobrazowego leży w dorzeczu Dunajca i jego prawobrzeżnych dopływów, z których Poprad płynący centralnie przez park nadaje mu jednocześnie nazwę. Większe dopływy Popradu to: Wielka Roztoka, Czercz, Muszynka, Wierchomlanka i Łomniczanka. Druga duża rzeką tego obszaru jest Kamienica Nawojowska odwadniająca wschodnia cześć parku z dopływami: Holerką, Łabowskim i Uhryńskim Potokiem. Południową część parku odwadnia Grajcarek, do którego wpadają potoki: Skotnicki, Sielski, Stary i Kotelniczy. Sieć rzeczna tego obszaru podobnie jak w całych Beskidach jest bardzo gęsta i sięga 4km/km.kw. Rzeki i potoki Popradzkiego Parku Krajobrazowego charakteryzują się dużymi spadami osiągającymi nawet 130‰ oraz dużymi wahaniami stanów wód.
Budowa geologiczna oraz charakter zachodzących procesów geomorfologicznych powodują bogactwo występowania naturalnych wypływów w postaci innych źródeł, młak i wysięków. Ich gęstość sięga od 7 do 12 na km2. Szczególnie cenne są zasoby wód mineralnych występujących w południowej części Parku. Szacuje się że stanowią one ok. 20% zasobów wód mineralnych Polski. Mimo, iż brak tutaj większych jezior to charakter osuwiskowy rzeźby sprzyja tworzeniu się licznych małych zbiorników wodnych znacznie podnoszących wartość retencyjne obszaru. Do bardziej znanych nalezą: staw w rezerwacie Baniska, jeziorka na polanie Stawy oraz pod Soblem Zarzackim.