ANDRZEJÓWKA

Wieś graniczna położona w dolinie potoku o tej samej nazwie, spływającego do Popradu. Nazwa pochodzi prawdopodobnie od jakiegoś Andrzeja i pierwotnie brzmiała Jędrzejówka. Pierwsza lokacja miała miejsce w 1352 r. na prawie magdeburskim, przywilejem danym Maciejowi i Michałowi oraz ich potomkom przez króla Kazimierza Wielkiego. Początkowo istniał tu kościół rzymskokatolicki, o czym dowiadujemy się z opisów Łepkowskiego, który w czasie swoich wędrówek po Galicji zwrócił uwagę na gotycką wieżę i resztki staroniemieckich obrazów. Również w dokumentach lokacyjnych mowa jest o opłatach na plebanię rzymskokatolicką. Kościół został przebudowany na cerkwie na przełomie XV i XVI w. parafia, tym razem już greckokatolicka p. w. Zaśnięcia Bogurodzicy, uposażona została powtórnie 26 VII 1575 r. przez bpa Franciszka Kraśnickiego. Cerkiew, która przetrwała do czasów obecnych, zbudowana została w 1864 r. Drewniana, konstrukcji zrębowej, oszalowana, z prostokątnym prezbiterium i wieżą konstrukcji słupowej, od strony zachodniej- babiniec. Dach namiotowy z cebulastymi hełmami. Wieżę wieńczy hełm z latarnią. Wyposażenie wnętrza cerkiewne, m.im. niekompletny ikonostas z XVII w., ołtarz późnobarokowy oraz polichromia ścienna z przełomu XIX i XX w. obiekt ten jest klasycznym przykładem budownictwa sakralnego zachodnio-łemkowskiego. Obecnie cerkiew służy jako kościół rzymskokatolicki p. w. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Dodatkowo uroku temu zabytkowi dodają stuletnie lipy (pomniki przyrody), które stanowią otoczenie cerkwi. W wiosce tej można spotkać również zabytkowe połemkowskie drewniane spichlerze z przełomu XVIII i XIX w. Andrzejówka, podobnie jak inne miejscowości, posiada źródła mineralne. Należą one do szczaw, w skład, których wchodzą kwaśne węglany wapnia, magnezu, potasu i sole żelaza.
Wieś położona jest na zboczu Skałki (769 m.) i Pietrusiny (647 m.), przy drodze z Muszyny do Nowego Sącza.